Sonata de inverno

Cóntame todo o que as dúbidas 

fanche sopesar... 

que aterran,

petrifícante, 

non te deixan 

actuar.

Cóntame todo o que queiras

estou 

disposto a escoitar,

dende 

a mentira á máis

das estúpidas ideas.

Dime, se gustas, 

cando tes

pensado volver, 

cando cres

que precisas marchar. 

A melodía da túa voz

é o único 

que me queda. 

O último retazo do que

nun momento 

existira. 

Só permíteme escoitarte,

bailando os teus éxitos,

rumiando os teus fracasos... Pero 

non tornarei molesto 

ou odioso

se non podo, 

Se ti non queres.