Sangue

Desculpádeme, se cando tento sangrar,

Sangro tinta que de min fala.

Sangro porque non son capaz de fuxir das miñas manías malas,

Porque este ego é protagonista de incontables batallas.

Batallas que falan de mar e de sangue,

De sangue e ferida,

De ferida que mata,

De matas de pelo, en zonas calvas.

De calvas que eu temo

E do temor que as veces me asolaga.

Asolagacións que inundan a miña alma

Un alma perdida que non sabe exactamente por onde carallo vaga.  

E que mesmo eu vago perdido moitas veces nalgunha puta tasca.

E nesa puta tasca bebo cervexa barata

Barata si, posto que son pobre de natureza herdadada,

Mentres que barata, demasiado barata tamén é a paciencia que non sempre me acompaña.

Porque non me acompaña ninguén, neste camiño que vai ata a un oscuro destino

e que non é nin de ouro nin de prata.

Porque a morte é a únca compañeira aliada.

Porque quizáis algunha rapaza comigo estivo aliada e fixo ferver en min unha paixón exhacerbada,

Unha paixón que me fixo voar ata terras lonxanas

Pero ben lonxanas quedaron tamén as victorias celebradas.

E durante  o avance polas autopistas que me levarán ata terras furadas

Abertas de par en par,

Agardando que chegue o momento de pousarme nelas,

Introducirme nelas

Despois de que todo o meu sangue flúa pola terra

Que devoren carne, osos e penas

verei á morte aos ollos , nese momento

direille que eu gañei, porque parei de supurar sangue envelenado polas venas.