Oprimo berros cando estás diante miña.
Anudo a boca do estómago
para así notar a palpitación do corazón
forte e constante.
Para gardalo nas costelas.
Para que non escape
para que non voe co vento
como pó que danza co aire.
Sosteño o alento
para agudizar tacto e vista
e bucear na túa mirada.
Afundirme nela,
colocarme ca droga polvorenta
que emana a túa presenza.
Dorarme baixo ese sol que
tostou os teus cabelos,
que camiña ao teu tempo
e se fusiona coa túa aura.
Sol eres, lúa son eu.
Alzado imperante esperanzante,
solpor feiticeiro.
Branca é a túa alegría.
Orixinas o vínculo máis sagrado da vida.
No hay comentarios:
Publicar un comentario