Pedra/vertixe.

Impotencia
inúndame.
Núblame os sentidos
e éncheme as
entrañas.

Non me podo aferrar a 
nada, nesta ocasión.
Rabioso can síntome.
Doído e atrapallado
escoito cancións
que me traen 
á memoria
unha faciana.
Uns ollos grandes e 
brillantes que
nunca esquecerei.

Que os teño
clavados 
pendurados
estudados
metidos entre 
cella e cella.
E mentres tanto, 
resoa a túa voz
entre as miñas tempas. 
Albergo a túa 
presenza no meu interior.
E aínda así non me chega. 

Sinto nostalxia
moitas noites e días,
da túa presenza
real e material,
de carne e óso 
e non de simples recordos.

Iso é o que de verdade me
retorce por dentro. 
Recorrer ao pasado,
para verte, ulirte,
sentirte preto miña.

E é fodido admitir, que
o único que me queda
de ti
é unha bruma, 
que debuxa o teu corpo.